و در پایان این وبلاگ علیرضا برای هوراد می نویسد:

هوراد عزیزتر از جانم :

دوست داشتم بزرگ شدنت ¸راه رفتنت¸ سخن گفتنت‚  همپای خود دویدنت و بازیهای کودکانه ات  را ببینم حال تمامی این رویاها با تو  پسر کوچکم ‚شیرین ترین تجربه های زندگی ام شد.

 آرزو دارم زندگی کردنت و اوج گرفتنت را ببینم تویی که نفسهایت گرمی بخش حیاتم¸ لبخندت همان رویاهایم و دوست داشتنت ¸زیباترین و وصف ناپذیرترین عشقهاست.

عشق کوچک من بعد از خدا مرا دوست و یار خود بدان.

در کنار تو ایستاده ام تا جایی که جان دارم به یکایک رویاهایت رنگ واقعیت بپوشانم.